UPADŁOŚĆ KONSUMENCKA ETAP II - POSTĘPOWANIE PO OGŁOSZENIU UPADŁOŚCI KONSUMENCKIEJ

UPADŁOŚĆ KONSUMENCKA ETAP II - POSTĘPOWANIE PO OGŁOSZENIU UPADŁOŚCI KONSUMENCKIEJ

Postanowienie o ogłoszeniu upadłości konsumenckiej kończy pierwszy etap postępowania upadłościowego (postępowanie w przedmiocie ogłoszenia upadłości konsumenckiej) i rozpoczyna drugi, a zarazem ostatni etap tzw. postępowanie po ogłoszeniu upadłości konsumenckiej.

Sąd w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości obligatoryjnie wzywa wierzycieli upadłego do zgłaszania wierzytelności, jak również wzywa osoby, którym przysługują nie ujawnione w księdze wieczystej prawa i roszczenia osobiste ciążące na nieruchomości należącej do upadłego, do ich zgłaszania w terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Rejestrze.

ZGŁASZANIE WIERZYTELNOŚCI I SPORZĄDZENIE LISTY WIERZYTELNOŚCI.

Na skutek wydanego postanowienia rozpoczyna się proces zgłaszania wierzytelności przez wierzycieli osobistych i rzeczowych upadłego konsumenta, kończący się ustaleniem listy wierzytelności, stanowiącej podstawę zaspokojenia wierzycieli w trakcie likwidacji majątku oraz wykonania planu spłaty wierzycieli. Równolegle z procedurą zgłaszania wierzytelności i sporządzania listy wierzytelności, prowadzona jest likwidacja majątku upadłego według reguł postępowania upadłościowego konsumentów.

            Procedura zgłaszania wierzytelności - co do zasady - powinna trwać 30 dni od daty ogłoszenia upadłości, bowiem taki termin dokonania zgłoszenia przewidział dla wierzycieli upadłego konsumenta ustawodawca. Zgłoszenie wierzytelności po upływie 30-dniowego terminu ustalonego postanowieniem o ogłoszenie upadłości nie wyłącza możliwości późniejszego zgłoszenia wierzytelności. Prawo upadłościowe przewiduje jednak dla wierzyciela niekorzystne konsekwencje takiej zwłoki, z których najbardziej dolegliwą jest przyjęcie, że czynności już dokonane w postępowaniu upadłościowym są skuteczne wobec tego wierzyciela, a jego uznaną wierzytelność uwzględnia się tylko w planach podziału funduszów masy upadłości sporządzonych po jej uznaniu. Nadto wierzyciel, który w terminie nie zgłosił swojej wierzytelności, zobowiązany jest pokryć koszty wynikłe ze swojego spóźnionego zgłoszenia. Może też zostać zobowiązany pod rygorem zwrotu zgłoszenia do wpłacenia zaliczki na poczet kosztów postępowania.

Wierzytelności nie zgłoszone w ogóle w postępowaniu upadłościowym nie zostaną w jego toku zaspokojone, podobnie jak te zgłoszone po zatwierdzeniu ostatecznego planu podziału funduszów masy upadłości, które pozostawia się bez rozpoznania.

Syndyk masy upadłościowej powołany postanowieniem o upadłości, przyjmuje zgłoszenia wierzytelności i dokonuje ich weryfikacji poprzez ustalenie, czy zgłoszona wierzytelność znajduje potwierdzenie w księgach rachunkowych lub innych dokumentach upadłego albo we wpisach w księdze wieczystej lub rejestrach. Wzywa także upadłego do złożenia w zakreślonym terminie oświadczenia dotyczącego uznania wierzytelności.

Po upływie terminu wyznaczonego na zgłoszenie wierzytelności zostaje sporządzona lista wierzytelności, która będzie stanowić podstawę planu podziału środków uzyskanych z likwidacji mienia konsumenta oraz ustalony zostaje plan spłaty wierzycieli. Listę wierzytelności sporządza syndyk w oparciu o informacje zawarte we wniosku dłużnika, zgłoszone wierzytelności, a w szczególnych - wskazanych w ustawie przypadkach - także z urzędu, na podstawie ustaleń poczynionych w toku postępowania. Syndyk dokonuje w treści listy wierzytelności także adnotacji o stanowisku swoim i dłużnika w przedmiocie uznania w całości, uznania w części, bądź odmowy uznania w całości konkretnych wierzytelności wraz z uzasadnieniem. Sporządzoną listę wierzytelności syndyk przekazuje prowadzącemu postępowanie sędziemu-komisarzowi, który dokonuje jej obwieszczenia.

W terminie dwóch tygodni od obwieszczenia listy wierzytelności wniesiony może zostać przez wierzycieli sprzeciw co do uznania lub odmowy uznania wierzytelności. Sprzeciw może zostać wniesiony również przez samego upadłego konsumenta, z tym ograniczeniem, że upadły może się sprzeciwić jedynie wtedy, gdy projekt listy wierzytelności nie uwzględnia jego wniosków lub oświadczeń.

W przypadku niewniesienia sprzeciwu, a także po uprawomocnieniu się postanowienia sądu rozpoznającego ewentualnie złożony sprzeciw, lista wierzytelności uprawomocnia się. Od tej chwili ustalony zostaje w postępowaniu upadłościowym krąg wierzycieli upadłego konsumenta, których wierzytelności podlegają zaspokojeniu ze środków uzyskanych w toku likwidacji majątku upadłego oraz wykonania planu spłaty wierzycieli.

 SPORZĄDZENIE PLANU LIKWIDACYJNEGO I LIKWIDACJA MASY UPADŁOŚCI.

            Po ogłoszeniu upadłości powołany postanowieniem sądu syndyk niezwłocznie przystępuje także do wykonania spisu inwentarza i oszacowania masy upadłości (majątku dłużnika podlegającego likwidacji) oraz sporządzenia planu likwidacyjnego, który w terminie 30 dni powinien przedstawić sędziemu-komisarzowi. Plan likwidacyjny sporządzony w toku upadłości konsumenckiej przez syndyka określa proponowane przez niego sposoby sprzedaży składników mienia upadłego, przewidywany termin sprzedaży oraz preliminarz wydatków związanych z likwidacją majątku.

Nowelizacja przepisów o upadłości konsumenckiej wprowadziła nieznane wcześniej postępowaniu upadłościowemu rozwiązanie umożliwiające w szczególnych sytuacjach prowadzenie postępowania upadłościowego także wtedy, gdy upadły nie posiada żadnego majątku. W takiej sytuacji z oczywistych powodów nie przeprowadza się likwidacji, ani nie sporządza planu podziału. Rozwiązanie to ustawodawca mógł wprowadzić na kanwie zmian celów postępowania upadłościowego konsumenckiego, które odmiennie niż postępowanie upadłościowe przedsiębiorców prowadzić powinno w pierwszej kolejności do oddłużenia konsumenta, w drugiej zaś do zaspokojenia wierzycieli o tyle tylko, o ile jest to możliwe.

W toku likwidacji masy upadłości syndyk sprzedaje podlegający takiej likwidacji (a więc niewykluczony na podstawie przepisów szczególnych) majątek upadłego konsumenta. Syndyk dokonuje sprzedaży majątku upadłego z wolnej ręki lub w drodze przetargu, a obejmuje ona nieruchomości, ruchomości, wierzytelności oraz inne prawa majątkowe. W toku likwidacji syndyk ściąga także wierzytelności od dłużników upadłego konsumenta oraz wykonuje inne jego prawa majątkowe.

W toku likwidacji prowadzonej w trybie upadłości konsumenckiej upadły konsument może aktywnie współuczestniczyć w procesie sprzedaży ruchomości, dążąc do uzyskania za nią największej możliwej kwoty. Syndyk może także pisemnie upoważnić upadłego konsumenta do sprzedaży ruchomości należących do masy upadłości. W takiej sytuacji upadły będzie działał jako pełnomocnik syndyka.

Ponieważ likwidacja obejmuje również sprzedaż należącego do upadłego konsumenta lokalu mieszkalnego lub budynku jednorodzinnego, ustawodawca wprowadził szczególną ochronę potrzeb mieszkaniowych upadłego oraz jego rodziny, gwarantując wypłatę kwoty odpowiadającej przeciętnemu czynszowi najmu lokalu mieszkalnego w miejscowości zamieszkania dłużnika lub miejscowości sąsiedniej. Gwarantowana kwota wypłacana jest upadłemu konsumentowi w wysokości odpowiadającej od 12 do 24 miesięcznych czynszów, co powinno zaspokoić potrzeby mieszkaniowej dłużnika i jego rodziny w okresie od 1 roku do 2 lat.

Ponieważ sprzedaż w postępowaniu upadłościowym odnosi skutki sprzedaży egzekucyjnej, sprzedaż nieruchomości upadłego konsumenta powoduje wygaśnięcie praw oraz praw i roszczeń osobistych ujawnionych przez wpis do księgi wieczystej lub zgłoszonych sędziemu-komisarzowi. Likwidacja nieruchomości powoduje więc m. in. wygaśnięcie dożywocia i użytkowania, jeżeli prawa te zostały ustanowione na nieruchomości i nie mają pierwszeństwa przed wszystkimi hipotekami, albo w sytuacji gdy wartość użytkowania i praw dożywotnika nie znajduje pełnego pokrycia w cenie nabycia. W miejsce prawa, które wygasło, uprawniony nabywa prawo do zaspokojenia wartości wygasłego prawa z ceny uzyskanej ze sprzedaży obciążonej nieruchomości.

Kiedy wszystkie składniki masy upadłości zostaną zlikwidowane, a środki z likwidacji zasilą fundusze masy upadłości, syndyk sporządza plan podziału i proporcjonalnie, z zachowaniem zasad pierwszeństwa poszczególnych grup wierzytelności, zaspakaja wierzycieli upadłego konsumenta oraz pokrywa koszty samego postępowania.

Środki uzyskane z likwidacji rzeczy, wierzytelności i praw obciążonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską, a także prawami oraz prawami osobistymi i roszczeniami, przeznacza się na zaspokojenie wierzycieli, których wierzytelności były zabezpieczone na tych rzeczach lub prawach w pierwszeństwie, kwoty zaś pozostałe po zaspokojeniu tych wierzytelności wchodzą do funduszów masy upadłości.

Wspomnieć należy także, że absolutne pierwszeństwo w zaspokojeniu przed wszystkimi innymi grupami wierzytelności mają koszty postępowania upadłościowego, zobowiązania masy upadłości (powstałe w trakcie postępowania) i należności alimentacyjne. W przypadku upadłości konsumenckiej kwestia należności alimentacyjnych wydaje się szczególnie istotna. Zobowiązania alimentacyjne ciążące na upadłym, przypadające za czas po ogłoszeniu upadłości syndyk zaspokaja bowiem zgodnie z terminami ich płatności, do dnia sporządzenia ostatecznego planu podziału, każdorazowo dla każdego uprawnionego w kwocie nie wyższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Istotne jest także, że pozostała część tych należności nie podlega zaspokojeniu z masy upadłość. Uprawnieni więc do świadczeń alimentacyjnych od dłużnika z funduszy masy upadłości otrzymają najwyżej świadczenie w kwocie minimalnego wynagrodzenia za pracę, nawet jeżeli przyznane im orzeczenie sądu rodzinnego i opiekuńczego świadczenia alimentacyjne byłyby wyższe.

Podziału funduszów upadłości syndyk dokonuje bądź jednorazowo bądź kilkakrotnie, w miarę likwidacji masy upadłości. Podział funduszów wymaga zatwierdzenia przez sędziego-komisarza listy wierzytelności w całości lub części. Ostatni podział funduszy masy upadłości następuje po sporządzeniu i zatwierdzeniu tzw. ostatecznego planu podziału, a jego wykonanie kończy likwidację masy upadłości (majątku upadłego konsumenta podlegającego likwidacji).

PLAN SPŁATY WIERZYCIELI

            Po wykonaniu ostatecznego planu podziału sąd ustala plan spłaty wierzycieli, w ramach którego upadły konsument będzie zobowiązany spłacać zobowiązania, w części w której pozostały niespłacone po podziale funduszy masy upadłości, ale w wysokości umożliwiającej mu utrzymanie siebie i swojej rodziny, jak również w okresie nie dłuższym niż 36 miesięcy.

Sąd ustali plan spłat wierzycieli także w przypadku, gdy ze względu na brak majątku upadłego konsumenta plan podziału nie został sporządzony. W takim wypadku plan spłaty wierzycieli sąd sporządzi bezpośrednio po zatwierdzeniu listy wierzytelności i po wysłuchaniu upadłego, syndyka i wierzycieli.

Wyjątkowym dla instytucji upadłości konsumenckiej rozwiązaniem jest możliwość umorzenia zobowiązań upadłego bez ustalenia planu spłaty wierzycieli, jeśli sąd uzna, że osobista sytuacja upadłego w oczywisty sposób wskazuje, że nie byłby on zdolny do dokonania jakichkolwiek spłat w ramach planu spłaty wierzycieli. W takim wypadku sąd wyda postanowienie o zakończeniu postępowania upadłościowego.

Sąd wyda również postanowienie o zakończeniu postępowania upadłościowego, w sytuacji gdy plan spłaty wierzycieli został ustalony. Dla upadłego konsumenta nie jest to jeszcze zakończenie procesu zmierzającego do oddłużenia. Aby sąd wydał postanowienie o umorzeniu jego zobowiązań, upadły konsument musi wypełniać postanowienia planu spłaty wierzycieli, w szczególności zaś dokonywać ustalonych przez sąd spłat w okresie 3 lat od ustalenia planu spłaty. Zaniechanie spłat bez ważnej, wymienionej w ustawie przyczyny, może uniemożliwić upadłemu konsumentowi oddłużenie. Sąd nie wyda bowiem w takim wypadku postanowienia o umorzeniu jego zobowiązań.

Ustalając plan spłaty wierzycieli sąd określa, w jakim zakresie i w jakim czasie (nie dłuższym jednak niż 36 miesięcy) upadły konsument będzie obowiązany spłacać długi uznane na liście wierzytelności, a niewykonane w toku postępowania. Sąd określa w planie spłaty wierzycieli także jaka część zobowiązań upadłego konsumenta, powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości, zostanie umorzona po wykonaniu planu spłaty wierzycieli.

Ustalając plan spłaty wierzycieli sąd zobowiązuje upadłego konsumenta do spłaty rat ustalonych miesięcznie, w wysokości uwzględniającej jego możliwości zarobkowe, konieczność utrzymania upadłego i jego rodziny, konieczność zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, lecz także wysokość niezaspokojonych w toku dotychczasowego postępowania wierzytelności. Sąd ustala plan spłaty wierzycieli biorąc pod uwagę realność ich zaspokojenia, nie powinien więc ustalić miesięcznych rat na poziomie niemożliwym do faktycznego wykonania.

W całym okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego dotyczącego wierzytelności powstałych przed ustaleniem planu spłaty wierzycieli. Jedynymi wyjątkami od tej reguły jest egzekucja szczególnych i wymienionych w ustawie wierzytelności, w szczególności zaś: świadczeń alimentacyjnych, zobowiązań wynikających z rent z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i innych zobowiązań, które nie zostaną umorzone w toku postępowania upadłościowego i wykonania planu spłaty wierzycieli.

W całym okresie wykonania planu spłaty wierzycieli, upadły konsument musi powstrzymać się od dokonywania czynności prawnych, które mogłyby jakkolwiek pogorszyć jego możliwości wykonywania planu spłaty. Ewentualnie upadły konsument musi uzyskać zgodę sadu na dokonanie tego typu czynności.

Upadły konsument w okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli jest także obowiązany składać sądowi co rok (do końca kwietnia) sprawozdanie z wykonania planu spłaty wierzycieli za poprzedni rok kalendarzowy. Sprawozdanie takie musi zawierać informacje o osiągniętych przychodach, spłaconych kwotach oraz nabytych składnikach majątkowych o wartości przekraczającej przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat nagród z zysku za ostatni kwartał okresu sprawozdawczego. Sprawozdanie zawierać musi także kopię złożonego rocznego zeznania podatkowego.

Ustawodawca przewidział możliwość pogorszenia się sytuacji upadłego konsumenta w trakcie spłaty planu wierzycieli przyznając sądowi prawo do zmiany planu spłaty wierzycieli, w szczególności poprzez obniżenie miesięcznych rat i/lub wydłużeniu terminu spłat o kolejne maksymalnie 18 miesięcy. Sąd orzeka w przedmiocie zmiany planu spłaty wierzycieli na wniosek upadłego konsumenta, po wysłuchaniu wierzycieli.

W sytuacji gdy sąd uzna, że brak jest możliwości wywiązania się przez upadłego konsumenta z obowiązków określonych w planie spłaty wierzycieli, a brak ten charakteryzuje się trwałością, jak również wynika z okoliczności niezależnych od upadłego, sąd może uchylić plan spłaty wierzycieli i umorzyć niewykonane zobowiązania upadłego. Postanowienie o uchyleniu planu spłat wierzycieli również wydaje się na wniosek upadłego, po wysłuchaniu wierzycieli.

Elastyczność postępowania upadłościowego widoczna na etapie wykonania planu spłaty przejawia się też możliwością zmiany planu spłaty poprzez podniesienie miesięcznych rat płaconych przez upadłego konsumenta, w sytuacji gdyby nastąpiła u niego istotna poprawa sytuacji majątkowej wynikająca z innych przyczyn niż zwiększenie się jego wynagrodzenia za pracę lub jego dochodów uzyskiwanych z osobiście wykonywanej działalności zarobkowej. Postanowienie w tym względzie sąd wydaje na wniosek wierzycieli objętych planem spłaty, po wysłuchaniu upadłego konsumenta.

W całym okresie wykonywania planu spłaty wierzycieli, tak jak właściwego postępowania upadłościowego, upadły konsument zobowiązany jest przestrzegać bezwzględnie obowiązków nakładanych na niego przez przepisy ustawy prawo upadłościowe. W szczególności zaś zobowiązany jest do wykonywania planu spłaty (spłat ustalonych planem rat) oraz rzetelnego sporządzania sprawozdań przeznaczonych dla sądu. Zaniechanie wykonania planu spłat, tak samo jak zatajenie dochodów, ukrywanie majątku czy dokonanie czynności prawnej, na którą wymagana jest zgoda sądu, bez uzyskania tej zgody, jest przesłanką do uchylenia planu spłat bez umorzenia zobowiązań. Konsekwencją takiego postanowienia o uchyleniu planu spłat bez umorzenia zobowiązań, będzie de facto powrót do stanu, w którym konsument nie zostanie oddłużony, a jego wierzyciele będą mogli wszczynać przeciwko niemu postępowania egzekucyjne, niwecząc trud przeprowadzonego postępowania.

Na uwagę zasługuje, że nawet w przypadku wyżej wskazanych uchybień upadłego konsumenta, sąd nie wyda postanowienia o uchyleniu planu spłaty wierzycieli jeżeli uzna, że uchybienie obowiązkom jest nieznaczne, bądź, że dalsze wykonywanie planu spłaty wierzycieli jest uzasadnione względami słuszności lub względami humanitarnymi.

UMORZENIE ZOBOWIĄZAŃ – ODDŁUŻENIE PO WYKONANIU PLANU SPŁATY

            Wykonanie planu spłaty wierzycieli jest dla konsumenta ostatnim etapem postępowania upadłościowego, kończącym się wydawanym z urzędu postanowieniem sądu o umorzeniu zobowiązań upadłego. Wydanie takiego postanowienia pozostawia upadłego konsumenta bez długów, uniemożliwiając wierzycielom dochodzenia niespłaconej w toku postępowania części ich wierzytelności. Konsument natomiast, korzystając z ochrony prawnej instytucji umorzenia zobowiązań, może powrócić do normalnego życia bez komorników, windykatorów i ciągłej obawy o przyszłość swoją i swojej rodziny.

W szczególnych, wskazanych wyżej przypadkach, ustawodawca przewidział też możliwość skorzystania z dobrodziejstw instytucji umorzenia zobowiązań dla tych dłużników, których osobista sytuacja w oczywisty sposób wskazuje, że nie są oni w stanie wykonać planu spłaty wierzycieli w ogóle, nie będąc w stanie spłacać jakichkolwiek rat. Takie uznanie sądu umożliwia wydanie postanowienia o umorzeniu zobowiązań upadłego konsumenta bez ustalenia i wykonania planu spłaty, bezpośrednio po likwidacji masy upadłości.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że nie wszystkie zobowiązania upadłego ulegają umorzeniu, a konsument będzie musiał po zakończeniu wykonywania planu spłaty w dalszym ciągu zaspakajać należności z tytułu: rent, alimentów, odszkodowań za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa i śmierci, świadczeń alimentacyjnych oraz zobowiązań do zapłaty orzeczonych przez sąd kar grzywny, a także do wykonania obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, zobowiązania do zapłaty nawiązki lub świadczenia pieniężnego orzeczonych przez sąd jako środek karny lub środek związany z poddaniem sprawcy próbie, jak również zobowiązań do naprawienia szkody wynikającej z przestępstwa lub wykroczenia stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem oraz zobowiązań, których upadły umyślnie nie ujawnił, jeżeli wierzyciel nie brał udziału w postępowaniu. Zobowiązania te nie zostaną umorzone w toku postępowania upadłościowego i wykonania planu spłaty wierzycieli.

UKŁAD Z WIERZYCIELAMI – ALTERNATYWA DLA LIKWIDACJI

            Nowelizacja prawa upadłościowego w zakresie upadłości konsumenckiej wprowadziła znaną wcześniej upadłości przedsiębiorców, instytucję układu z wierzycielami. Podobnie jak w przypadku upadłości przedsiębiorców, układ w upadłości konsumenta jest rozwiązaniem alternatywnym do likwidacji majątku. W przypadku upadłości konsumenckiej układ z wierzycielami jest rozwiązaniem wyjątkowym, bowiem dłużnik-konsument odmiennie niż dłużnik-przedsiębiorca nie ma prawa wskazania preferowanego sposobu prowadzenia postępowania upadłościowego, nie może więc złożyć na etapie zgłaszania wniosku propozycji układowych. Sąd rozpoznając wniosek o ogłoszenie upadłości złożony przez dłużnika zawsze ogłasza upadłość z likwidacją jego majątku. Jeżeli upadły konsument złoży w trakcie postępowania upadłościowego wniosek o zawarcie układu i uprawdopodobni, że w drodze układu zostaną osiągnięte cele postępowania, sędzia-komisarz zwoła zgromadzenie wierzycieli, by głosować nad przyjęciem układu. Po nowelizacji która weszła w życie 1 stycznia 2016 roku, wniosek o zawarcie układu będzie mógł złożyć także wierzyciel, jeżeli postępowanie upadłościowe wszczęte zostało na jego wniosek.

Zwołanie zgromadzenia wierzycieli uprawnia sędziego-komisarza do wstrzymania likwidacji majtku konsumenta, w szczególności zaś lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego, w którym on zamieszkuje.

Układ jest zawierany na zgromadzeniu wierzycieli w trybie przewidzianym ustawą dla postępowania upadłościowego przedsiębiorców. Jeżeli układ zostanie zawarty, likwidacja majątku upadłego zostanie zamieniona na inny ustalony w układzie sposób spłaty wierzytelności. Zawarcie układu z wierzycielami może ocalić niektóre składniki majątku upadłego, w tym jego mieszkanie. W praktyce jednak może okazać się trudne do osiągnięcia, bowiem uzależnione jest od woli wierzycieli i możliwości ekonomicznych oraz determinacji upadłego konsumenta.

Piotr Pieczara, syndyk, licencjonowany doradca restrukturyzacyjny, pełnomocnik Kancelarii Themi

Michał Kaczmarski, Adwokat specjalizujący się w prawie upadłościowym, cywilnym i gospodarczym

Wypełnij formularz i zgłoś się w celu wykonania bezpłatnej analizy prawnej Twojej sytuacji pod kątem możliwości i skutków ogłoszenia upadłości konsumenckiej (lub upadłości przedsiębiorcy). Prawnicy Kancelarii Themi specjalizujący się w problematyce upadłości (syndycy masy upadłościowej, doradcy restrukturyzacyjni, adwokaci) skontaktują się z Tobą w ciągu 48 godzin w celu wykonania bezpłatnej analizy prawnej Twojej sytuacji.

Oświadczam, że wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez administratora danych w celach marketingowych, tj. sprzedaży usług prawnych Themi Spółka z o.o. z siedzibą w Krakowie i przesyłania mi informacji dotyczących oferty usług prawnych świadczonych przez Themi Spółka z o.o. z siedzibą w Krakowie, stosownie do treści przepisów Ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 29.08.1997r. (Dz.U. Nr 133. Poz.883 ze zm.).